در اوایل ژانویه ۲۰۲۶، دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور ایالات متحده، تنها چند روز پس از عملیات ربایش نیکلاس مادورو رئیس جمهور ونزوئلا، کلمبیا را به عنوان هدف بعدی سیاست‌های تهاجمی خود معرفی کرد.  ترامپ کلمبیا را “کشوری بیمار” توصیف کرد که توسط “مردی بیمار” یعنی گوستاوو پترو اداره می‌شود. او پترو را متهم به تسهیل تولید و قاچاق کوکائین به آمریکا کرد و حتی احتمال عملیات نظامی را مطرح نمود. این اظهارات نه تنها روابط دوجانبه را به بحران کشاند، بلکه واکنش‌های متحدانه‌ای در کلمبیا و آمریکای لاتین برانگیخت.

زمینه‌سازی بحران فعلی

تاریخچه روابط آمریکا و کلمبیا پیش از دوران ترامپ

روابط آمریکا و کلمبیا سابقه‌ای طولانی و پیچیده دارد که عمدتاً بر پایه مبارزه با مواد مخدر و امنیت منطقه‌ای بنا شده است. از دهه ۱۹۹۰ میلادی، ایالات متحده از طریق “طرح کلمبیا” (Plan Colombia) میلیاردها دلار کمک مالی و نظامی به بوگوتا ارائه کرد تا مزارع کوکا را نابود کند و با کارتل‌های قاچاق مبارزه نماید. این برنامه نه تنها ارتش کلمبیا را تقویت کرد، بلکه کلمبیا را به بزرگ‌ترین متحد غیرناتویی آمریکا در آمریکای جنوبی تبدیل کرد. با این حال، این همکاری همیشه با انتقادهایی همراه بود، زیرا برخی آن را دخالت امپریالیستی آمریکا در امور داخلی کلمبیا می‌دانستند. علاوه بر این، کمک‌های آمریکا اغلب با شرط‌هایی مانند افزایش سم‌پاشی هوایی همراه بود که تأثیرات زیست‌محیطی منفی بر کشاورزان محلی داشت.

در سال‌های اخیر، تغییرات سیاسی در کلمبیا این روابط را پیچیده‌تر کرده است. روی کار آمدن دولت‌های راست‌گرا مانند ایوان دوکه (۲۰۱۸-۲۰۲۲) همکاری را تقویت کرد، اما انتخابات ۲۰۲۲ و پیروزی گوستاوو پترو، اولین رئیس‌جمهور چپ‌گرای کلمبیا، رویکرد را تغییر داد. پترو سیاست “صلح کامل” را پیگیری کرد که تمرکز را از نابودی نظامی به مذاکره با گروه‌های مسلح مانند ELN و FARC داد. این تغییر، که شامل کاهش تمرکز بر سم‌پاشی مزارع کوکا بود، از سوی واشنگتن به عنوان تضعیف مبارزه با مواد مخدر تفسیر شد. نتیجه این تغییرات، افزایش تنش‌های دیپلماتیک بود که زمینه‌ساز تهدیدهای فعلی ترامپ شده است.

نقش ترامپ در تشدید تنش‌ها از دوره اول ریاست‌جمهوری

دونالد ترامپ از همان دوره اول ریاست‌جمهوری‌اش (۲۰۱۷-۲۰۲۱) بر مسئله مواد مخدر تمرکز ویژه‌ای داشت و کلمبیا را منبع اصلی مشکلات آمریکا در این زمینه می‌دانست. او بارها کلمبیا را به افزایش تولید کوکائین متهم کرد و کمک‌های مالی را مشروط به عملکرد دولت بوگوتا نمود. ترامپ در مصاحبه‌ها و سخنرانی‌های عمومی، از ایوان دوکه ستایش کرد اما نسبت به سیاست‌های چپ‌گرایانه هشدار داد. این رویکرد بخشی از سیاست “آمریکا اول” بود که اولویت را به امنیت داخلی آمریکا می‌داد و کشورهای آمریکای لاتین را مسئول مشکلات مهاجرتی و مواد مخدر می‌دانست.

در دوره دوم ریاست‌جمهوری ترامپ (از ژانویه ۲۰۲۵)، این تنش‌ها به سطح جدیدی رسید. پس از عملیات نظامی در ونزوئلا در ژانویه ۲۰۲۶، ترامپ کلمبیا را هدف گرفت و آن را “کشوری بیمار” خواند. او در پرواز ایر فورس وان اظهار کرد که کلمبیا توسط “مردی بیمار که عاشق تولید کوکائین و فروش آن به ایالات متحده است” اداره می‌شود. این اظهارات، که مستقیماً پترو را نشانه گرفته بود، نشان‌دهنده گذار از انتقاد به تهدید مستقیم بود. ترامپ حتی پیشنهاد عملیات نظامی داد و گفت: “یک عملیات در کلمبیا به نظرم خوب می‌آید.” این کلمات نه تنها دیپلماسی را به چالش کشید، بلکه خاطرات دخالت‌های گذشته آمریکا در آمریکای لاتین را زنده کرد.

اظهارات ترامپ: تحلیل محتوای تهدیدها و اتهامات

اتهامات مستقیم علیه گوستاوو پترو

ترامپ در اظهارات خود، پترو را به عنوان مقصر اصلی مشکلات کلمبیا معرفی کرده و او را “رهبر مواد مخدر” و “اراذل و اوباش” خوانده است. او ادعا می‌کند که پترو کارخانه‌های تولید کوکائین دارد و مستقیماً در قاچاق به آمریکا نقش ایفا می‌کند. این اتهامات، که بدون ارائه شواهد محکم مطرح شده‌اند، بخشی از استراتژی ترامپ برای توجیه اقدامات احتمالی است. ترامپ همچنین هشدار داده که پترو “زیاد دوام نخواهد آورد” و باید “مراقب خودش باشد”، که این کلمات را می‌توان تهدید شخصی تفسیر کرد.

علاوه بر این، ترامپ پترو را به دلیل سابقه چریکی‌اش مورد حمله قرار داده و او را “مردی بیمار” توصیف کرده که کشور را به نابودی می‌کشاند. این اتهامات ایدئولوژیک ریشه در مخالفت ترامپ با دولت‌های چپ‌گرا دارد. پترو، که عضو سابق گروه M-19 بود، سیاست‌هایی مانند اصلاحات ارضی و مذاکره با شورشیان را پیگیری می‌کند که ترامپ آن‌ها را تضعیف امنیت منطقه‌ای می‌داند. نتیجه این اظهارات، افزایش فشار بر پترو بوده و حتی مخالفان داخلی او را در دفاع از حاکمیت ملی متحد کرده است.

تهدیدهای نظامی و اقتصادی علیه کلمبیا

ترامپ نه تنها تهدید به عملیات نظامی کرده، بلکه اقدامات اقتصادی فوری را نیز اعمال نموده است. او کمک‌های مالی آمریکا به کلمبیا را قطع کرد و تعرفه‌های ۲۵ درصدی بر کالاهای صادراتی کلمبیا وضع نمود، مشروط به اینکه بوگوتا مهاجران اخراجی از آمریکا را نپذیرد. این تحریم‌ها می‌توانند اقتصاد کلمبیا را که وابسته به صادرات نفت، قهوه و گل است، به شدت تحت تأثیر قرار دهند. ترامپ این اقدامات را بخشی از مبارزه با قاچاق مواد مخدر توجیه می‌کند، اما منتقدان آن را تلاش برای کنترل سیاسی می‌دانند.

در زمینه نظامی، ترامپ کلمبیا را با ونزوئلا مقایسه کرده و پیشنهاد عملیات مشابهی داده است. او کلمبیا را بخشی از “نیمکره ما” می‌داند و معتقد است آمریکا حق دخالت دارد. این تهدیدها خاطرات عملیات گذشته مانند حمله به پاناما در ۱۹۸۹ را زنده کرده و نگرانی‌هایی در مورد نقض قوانین بین‌المللی ایجاد کرده است. علاوه بر این، ترامپ کوبا و مکزیک را نیز تهدید کرده و گفته کوبا “آماده سقوط” است، که این نشان‌دهنده استراتژی گسترده‌تری برای بازسازی نفوذ آمریکا در آمریکای لاتین است.

مقایسه تهدیدها با دیگر کشورها در آمریکای لاتین

ترامپ کلمبیا را در کنار کشورهایی مانند کوبا و مکزیک قرار داده و آن‌ها را تهدید به “مرتب کردن امور” کرده است. او کوبا را “دیکتاتوری کمونیستی” خوانده و مکزیک را به دلیل مهاجرت غیرقانونی سرزنش می‌کند. این مقایسه نشان می‌دهد که تهدید کلمبیا بخشی از الگوی بزرگ‌تری است که دولت‌های چپ‌گرا یا غیرهمسو با سیاست‌های آمریکا را هدف قرار می‌دهد. ترامپ این رویکرد را “دکترین دون‌رو” (Don-roe Doctrine) نامیده که بر پایه دکترین مونرو بنا شده و اولویت را به کنترل نیمکره غربی می‌دهد.

در مقابل، ترامپ کشورهای راست‌گرا مانند برزیل تحت بولسونارو را ستایش می‌کرد، اما با دولت فعلی لوئیس ایناسیو لولا دا سیلوا تنش دارد. این تمایز ایدئولوژیک نشان می‌دهد که تهدیدها نه تنها بر پایه مسائل عملی مانند مواد مخدر، بلکه بر اساس دیدگاه سیاسی ترامپ هستند. نتیجه این مقایسه، افزایش نگرانی در آمریکای لاتین است که ممکن است به اتحادهای ضدآمریکایی منجر شود.

مشکل ترامپ: با کلمبیا به عنوان کشور یا با پترو به عنوان رهبر؟

تمرکز ایدئولوژیک و شخصی روی پترو

مشکل اصلی ترامپ با گوستاوو پترو است، نه با مردم یا ساختار کلمبیا. ترامپ بارها تأکید کرده که “مردم کلمبیا را دوست دارد” اما رهبرشان را “بد” و “مریض” می‌خواند. این تمرکز شخصی ریشه در مخالفت ایدئولوژیک دارد، زیرا پترو نماینده جناح چپ است و سیاست‌هایی مانند ملی‌کردن صنایع و مذاکره با شورشیان را پیگیری می‌کند که ترامپ آن‌ها را تهدیدی برای منافع آمریکا می‌داند. پترو همچنین منتقد سیاست‌های خارجی آمریکا است و واشنگتن را “قبیله پدوفیل‌ها” خوانده که می‌خواهند کلمبیا را کنترل کنند، که این انتقادها ترامپ را خشمگین کرده است.

علاوه بر این، ترامپ پترو را به دلیل سابقه‌اش در گروه چریکی M-19 سرزنش می‌کند و او را “تروریست سابق” می‌خواند. این اتهامات، که بخشی از کمپین رسانه‌ای ترامپ است، هدفش تضعیف اعتبار پترو در سطح داخلی و بین‌المللی است. با این حال، پترو در پاسخ، ادعاهای ترامپ را رد کرده و دولتش را موفق‌ترین در توقیف کوکائین دانسته، که آمار سازمان ملل نیز تا حدی آن را تأیید می‌کند.

آیا کلمبیا به عنوان کشور مشکل دارد یا سیاست‌های پترو؟

کلمبیا به عنوان کشور، منبع اصلی کوکائین وارداتی به آمریکا است و تولید آن در سال‌های اخیر افزایش یافته، اما ترامپ این را مستقیماً به پترو نسبت می‌دهد. آمار نشان می‌دهد که تحت دولت پترو، توقیف کوکائین رکورد زده، اما تولید کلی به دلیل عوامل اقتصادی مانند فقر کشاورزان و تقاضای جهانی افزایش داشته. ترامپ این پیچیدگی‌ها را نادیده می‌گیرد و کلمبیا را “بیمار” می‌خواند، اما منتقدان می‌گویند مشکل اصلی تقاضای آمریکا است، نه عرضه کلمبیا.

در مقابل، ترامپ کلمبیا را متحد سنتی می‌بیند و کمک‌های گذشته را یادآوری می‌کند، اما معتقد است پترو این همکاری را تضعیف کرده. این دیدگاه نشان می‌دهد که مشکل با رهبری پترو است، نه با کشور. اگر پترو برکنار شود، ترامپ ممکن است روابط را بهبود بخشد، اما این رویکرد خاطرات کودتاهای حمایت‌شده توسط آمریکا در آمریکای لاتین را زنده می‌کند.

تأثیر سابقه پترو بر دیدگاه ترامپ

سابقه پترو به عنوان چریک سابق، نقطه اصلی حمله ترامپ است. پترو در دهه ۱۹۸۰ عضو M-19 بود و حتی زندان رفت، اما بعداً به سیاستمدار تبدیل شد. ترامپ این سابقه را به عنوان دلیلی برای “ارتباط با مواد مخدر” استفاده می‌کند، هرچند بدون شواهد. این تمرکز نشان‌دهنده استراتژی ترامپ برای شخصیت‌زدایی از مخالفان است.

پترو در پاسخ، سابقه خود را بخشی از مبارزه برای عدالت اجتماعی می‌داند و ترامپ را به دروغ‌پردازی متهم کرده. این جدال شخصی، تنش‌ها را شخصی‌تر کرده و ممکن است به بحران دیپلماتیک منجر شود.

ترامپ در کلمبیا دنبال چیست؟ اهداف پنهان و استراتژیک

کنترل قاچاق مواد مخدر و امنیت داخلی آمریکا

یکی از اهداف اصلی ترامپ، کاهش قاچاق کوکائین به آمریکا است. کلمبیا حدود ۶۰ درصد کوکائین وارداتی به ایالات متحده را تأمین می‌کند و ترامپ می‌خواهد تولید را از طریق فشار نظامی یا اقتصادی کاهش دهد. او کمک‌ها را قطع کرده و تهدید به عملیات کرده، که این می‌تواند به نابودی مزارع کوکا منجر شود. اما منتقدان می‌گویند این رویکرد شکست‌خورده است، زیرا تقاضای آمریکا مشکل اصلی است.

علاوه بر این، ترامپ این مسئله را با امنیت داخلی پیوند می‌زند و ادعا می‌کند کوکائین باعث مرگ هزاران آمریکایی می‌شود. این توجیه، محبوبیت او را در میان رأی‌دهندگان افزایش می‌دهد و بخشی از کمپین انتخاباتی‌اش است.

مسائل مهاجرتی و کنترل مرزها

کلمبیا مسیر اصلی مهاجران ونزوئلایی به آمریکاست و ترامپ می‌خواهد بوگوتا مرزها را محکم‌تر کند و مهاجران اخراجی را بپذیرد. او تعرفه‌ها را برای فشار استفاده کرده و تهدید به تحریم‌های بیشتر کرده است. این هدف بخشی از سیاست ضدمهاجرتی ترامپ است که اولویت را به “آمریکا اول” می‌دهد.

اگر کلمبیا همکاری نکند، ترامپ ممکن است عملیات مرزی انجام دهد، که این می‌تواند به افزایش تنش‌های مرزی منجر شود. این رویکرد، کلمبیا را مسئول مشکلات آمریکا می‌داند و پیچیدگی‌های اقتصادی را نادیده می‌گیرد.

بهره‌برداری از منابع طبیعی و اقتصادی کلمبیا

کلمبیا روزانه حدود یک میلیون بشکه نفت تولید می‌کند و منابع معدنی غنی دارد. ترامپ ممکن است به دنبال کنترل این منابع باشد، مشابه آنچه در ونزوئلا انجام داد. او کلمبیا را بخشی از حوزه نفوذ اقتصادی آمریکا می‌بیند و تهدیدها را برای مذاکرات بهتر استفاده می‌کند.

این هدف اقتصادی، با سیاست انرژی ترامپ همخوانی دارد که اولویت را به استقلال انرژی می‌دهد. اگر عملیات نظامی رخ دهد، آمریکا ممکن است کنترل منابع را به دست گیرد، اما این نقض قوانین بین‌المللی است.

بازسازی نفوذ آمریکا در آمریکای لاتین

تهدید کلمبیا بخشی از استراتژی گسترده برای مقابله با دولت‌های چپ‌گرا است. ترامپ “دکترین ترامپ” را پیگیری می‌کند که بر کنترل نیمکره غربی تأکید دارد. این رویکرد، خاطرات دوران جنگ سرد را زنده می‌کند.

علاوه بر این، ترامپ می‌خواهد نفوذ چین و روسیه را کاهش دهد، زیرا این کشورها با کلمبیا روابط اقتصادی دارند. این هدف ژئوپلیتیک، تهدیدها را فراتر از مواد مخدر می‌برد.

تأثیر بر سیاست داخلی ترامپ و پایگاه رأی‌دهندگان

این تهدیدها محبوبیت ترامپ را در میان پایگاه ضد مواد و ضدمهاجرتی افزایش می‌دهد. او این اقدامات را “پیروزی” توصیف می‌کند و از آن برای کمپین استفاده می‌کند.

اما منتقدان داخلی ترامپ می‌گویند این رویکرد هزینه‌بر است و ممکن است به جنگ منجر شود، که محبوبیت را کاهش دهد.

واکنش‌های کلمبیا به تهدیدهای ترامپ: از دفاع نظامی تا اتحاد ملی

پاسخ مستقیم و قاطع گوستاوو پترو

گوستاوو پترو مستقیماً به ترامپ پاسخ داد و او را به “دروغ‌پردازی” متهم کرد. پترو گفت: “اگر آمریکا حمله کند، کشاورزان به هزاران گوریلا در کوه‌ها تبدیل خواهند شد” و خودش آماده بازگشت به اسلحه است. این پاسخ، سابقه چریکی پترو را برجسته کرد و مردم را به دفاع فراخواند.

پترو همچنین ادعاهای ترامپ را رد کرد و دولتش را موفق‌ترین در مبارزه با مواد دانست. او مردم را به خیابان‌ها دعوت کرد و گفت: “زمان دفاع از حاکمیت ملی است”، که این منجر به اعتراضات سراسری شد.

اقدامات نظامی و دیپلماتیک دولت کلمبیا

دولت کلمبیا هزاران نیرو به مرز با ونزوئلا اعزام و حالت آماده‌باش اعلام کرده است. وزیر خارجه، روزا یولاندا ویلاویچنسیو، تأکید کرد که ارتش از حاکمیت دفاع خواهد کرد و هر حمله‌ای پاسخ داده می‌شود. کلمبیا همچنین سفیرش را از آمریکا فراخوانده و به دنبال حمایت سازمان ملل است.

علاوه بر این، کلمبیا روابط دیپلماتیک را کاهش داد و به دنبال اتحاد با کشورهای آمریکای لاتین است. این اقدامات، آمادگی کلمبیا برای دفاع را نشان می‌دهد.

واکنش‌های عمومی و تظاهرات مردمی در کلمبیا

مردم کلمبیا تهدیدهای ترامپ را به عنوان نمادی از “نگرش استعماری” آمریکا تفسیر کرده‌اند و معتقدند که آمریکای لاتین نباید “حیاط خلوت” ایالات متحده باشد. این دیدگاه در مصاحبه‌ها و نظرسنجی‌های عمومی برجسته شده، جایی که بسیاری از شهروندان کلمبیایی، از جمله طبقه متوسط و کشاورزان، این تهدیدها را حمله‌ای به حاکمیت ملی می‌دانند. بر اساس گزارش‌های رسانه‌ای، هزاران نفر بلافاصله پس از اظهارات ترامپ در بوگوتا و دیگر شهرها به خیابان‌ها ریختند و شعارهایی مانند “کلمبیا آزاد” و “نه به دخالت آمریکا” سر دادند. این تظاهرات خودجوش، که در ابتدا از طریق شبکه‌های اجتماعی سازماندهی شد، نشان‌دهنده خشم عمومی از آنچه به عنوان “امپریالیسم نوین” توصیف می‌شود، است. علاوه بر این، نظرسنجی‌های اخیر نشان می‌دهد که بیش از ۷۰ درصد کلمبیایی‌ها این تهدیدها را “غیرقابل قبول” می‌دانند و معتقدند که باید پاسخی متحدانه داده شود.

گزارش‌ها حاکی از آن است که در روزهای اخیر، بیش از ۵۰۰,۰۰۰ نفر تنها در بوگوتا تظاهرات کرده‌اند، که این بزرگ‌ترین اعتراضات از زمان جنبش‌های اجتماعی ۲۰۲۱ است. این اعتراضات نه تنها توسط حامیان پترو، بلکه توسط گروه‌های متنوع اجتماعی از جمله دانشجویان، اتحادیه‌های کارگری و حتی برخی محافظه‌کاران سازماندهی شده. مردم کلمبیا این تهدیدها را فرصتی برای ابراز نارضایتی از سیاست‌های خارجی آمریکا می‌دانند و هشدار می‌دهند که هرگونه دخالت نظامی می‌تواند به خشونت‌های گسترده منجر شود. ویدیوهای منتشرشده در شبکه‌های اجتماعی نشان‌دهنده جو پرشور اعتراضات است، جایی که شرکت‌کنندگان پرچم‌های کلمبیا را به اهتزاز درمی‌آورند و علیه “امپریالیسم” شعار می‌دهند.

حمایت مخالفان داخلی و احزاب سیاسی

حتی مخالفان راست‌گرای پترو، مانند حزب دموکراتیک مرکزی و رهبران اپوزیسیون مانند آنیبال گاویریا، تهدید آمریکا را رد کرده و آن را “نقض حاکمیت” خوانده‌اند. گاویریا، که یک نامزد احتمالی ریاست‌جمهوری راست‌گرا است، ترامپ را “ناآگاه” توصیف کرده و تأکید کرده که کلمبیا “نه ونزوئلا است، نه کوبا و نه نیکاراگوئه”، و دارای نهادهای دموکراتیک قوی است. این حمایت غیرمنتظره نشان‌دهنده اتحاد ملی در برابر تهدید خارجی است، جایی که اختلافات داخلی موقتاً کنار گذاشته شده. احزاب سیاسی کلمبیا بیانیه مشترکی صادر کرده‌اند و خواستار وحدت در دفاع از کشور شده‌اند، که این بیانیه توسط بیش از ۸۰ درصد نمایندگان کنگره امضا شده.

این اتحاد سیاسی، ترامپ را در موقعیت دشواری قرار داده، زیرا حتی منتقدان پترو مانند ماریا فرناندا کابال، سناتور راست‌گرا، تهدیدها را “غیرسازنده” خوانده‌اند. کابال تأکید کرده که کلمبیا باید بر مشکلات داخلی مانند مواد مخدر تمرکز کند، نه اینکه به تهدیدهای خارجی پاسخ دهد. این حمایت‌ها منجر به تشکیل کمیته‌های مشترک بین احزاب شده که برای نظارت بر وضعیت دیپلماتیک تشکیل شده‌اند. نتیجه این اتحاد، تقویت موقعیت پترو در صحنه داخلی است و نشان می‌دهد که تهدیدهای خارجی می‌تواند اختلافات ایدئولوژیک را کاهش دهد.

تأثیر تهدیدها بر محبوبیت پترو و جامعه کلمبیا

تهدیدهای ترامپ حمایت از پترو را به طور چشمگیری افزایش داده و محبوبیت او را از حدود ۴۰ درصد به بیش از ۶۰ درصد رسانده، بر اساس نظرسنجی‌های اخیر مانند Invamer. این افزایش محبوبیت، به ویژه در میان جوانان و طبقه کارگر، ناشی از تصویر پترو به عنوان مدافع حاکمیت ملی است. مردم پترو را “قهرمان” می‌دانند که در برابر “قلدری” آمریکا ایستاده، و این بحران فرصتی برای او شده تا سیاست‌های چپ‌گرایانه‌اش را توجیه کند. علاوه بر این، تهدیدها بحث‌های اجتماعی را در مورد تاریخ استعمار کلمبیا زنده کرده و منجر به کمپین‌های آموزشی در مدارس و دانشگاه‌ها شده.

با این حال، برخی بخش‌های جامعه نگران تأثیر اقتصادی هستند و معتقدند تحریم‌ها می‌تواند فقر را افزایش دهد و به اقتصاد وابسته به صادرات آسیب بزند. کشاورزان در مناطق کوکا، که هدف اصلی ترامپ هستند، اعتراض کرده‌اند و می‌گویند سیاست‌های آمریکا مشکلات آن‌ها را حل نمی‌کند. این بحران جامعه کلمبیا را متحد کرده، اما همچنین ترس از بی‌ثباتی اقتصادی را افزایش داده، جایی که برخی تحلیلگران هشدار می‌دهند ممکن است به مهاجرت بیشتر منجر شود.

تأثیرات منطقه‌ای تهدیدهای ترامپ بر آمریکای لاتین

سکوت و نگرانی کشورهای همسایه مانند برزیل و مکزیک

برزیل و مکزیک تا حد زیادی سکوت کرده‌اند، اما پترو به دنبال تشکیل اتحاد منطقه‌ای است. لوئیس ایناسیو لولا دا سیلوا، رئیس‌جمهور برزیل، در جلسات خصوصی ابراز نگرانی کرده و گفته که این تهدیدها می‌تواند به کل آمریکای لاتین آسیب بزند. این سکوت ممکن است ناشی از ترس از تهدیدهای مشابه باشد، زیرا ترامپ مکزیک را نیز تهدید کرده. با این حال، دیپلمات‌های برزیلی پیشنهاد میانجی‌گری کرده‌اند تا تنش‌ها کاهش یابد.

در مکزیک، دولت کلودیا شینبوم سکوت کرده اما رسانه‌ها گزارش می‌دهند که نگرانی‌های داخلی افزایش یافته. این سکوت می‌تواند به اتحاد ضدآمریکایی منجر شود، جایی که پترو از طریق سازمان‌هایی مانند CELAC به دنبال حمایت است. تحلیلگران معتقدند این بحران می‌تواند به بیداری منطقه‌ای علیه دخالت آمریکا منجر شود.

تهدید برای دیگر کشورها مانند کوبا و ونزوئلا

کوبا نیز مستقیماً تهدید شده و ترامپ آن را “آماده سقوط” خوانده، که این منجر به افزایش آمادگی نظامی در هاوانا شده. این تهدیدها الگویی برای دولت‌های چپ‌گرا ایجاد کرده و کوبا را به سمت اتحاد با کلمبیا سوق داده. ونزوئلا، پس از عملیات اخیر، در بحران است و کلمبیا ممکن است پناهندگان بیشتری بپذیرد، که این مرزها را تحت فشار قرار می‌دهد.

این تهدیدها نگرانی‌های منطقه‌ای را افزایش داده و ممکن است به درگیری‌های مرزی منجر شود. کشورهای مانند آرژانتین نیز ابراز نگرانی کرده‌اند، که نشان‌دهنده تأثیر گسترده بر آمریکای جنوبی است.

نقش سازمان‌های منطقه‌ای مانند سازمان کشورهای آمریکایی (OAS)

OAS تهدیدها را محکوم کرده و خواستار گفتگو شده، و جلسات اضطراری برای بحث در مورد حاکمیت برگزار کرده. این سازمان می‌تواند نقش میانجی ایفا کند، اما ترامپ آن را نادیده می‌گیرد و سیاست یکجانبه را پیگیری می‌کند.

OAS گزارش‌هایی در مورد نقض احتمالی قوانین بین‌المللی منتشر کرده و از اعضای خود خواسته تا متحد شوند. این نقش می‌تواند به کاهش تنش کمک کند، اما وابستگی به آمریکا چالش‌برانگیز است.

تأثیرات جهانی و اقتصادی بحران

واکنش بازارهای مالی و اقتصاد کلمبیا

تهدیدها ارزش پزو کلمبیا را بیش از ۱۵ درصد کاهش داده و بورس بوگوتا افت قابل توجهی داشته. تحریم‌های اقتصادی ترامپ، مانند تعرفه‌های ۲۵ درصدی، صادرات نفت و قهوه را تهدید می‌کند و می‌تواند به رکود اقتصادی منجر شود.

اقتصاد کلمبیا، که وابسته به تجارت با آمریکاست، ممکن است میلیاردها دلار ضرر کند. کشاورزان آمریکایی نیز از کاهش تجارت آسیب می‌بینند، که این بحران را دوجانبه می‌کند.

افزایش مهاجرت و مسائل پناهندگی

تهدیدهای ترامپ علیه کلمبیا می‌تواند به افزایش چشمگیر مهاجرت از این کشور منجر شود، که این خود پارادوکسی در سیاست‌های ضدمهاجرتی ترامپ است. کلمبیا در حال حاضر میزبان بیش از ۲.۸ میلیون پناهنده ونزوئلایی است، و عملیات اخیر آمریکا در ونزوئلا (ژانویه ۲۰۲۶) فشار بیشتری بر مرزهای کلمبیا وارد کرده است. اگر تنش‌ها با کلمبیا افزایش یابد، کارشناسان پیش‌بینی می‌کنند که هزاران کلمبیایی، به ویژه از مناطق روستایی و مرزی، به سمت شمال مهاجرت کنند تا از بی‌ثباتی اقتصادی و احتمالی درگیری‌های نظامی فرار کنند. سازمان ملل متحد هشدار داده که این بحران می‌تواند به “جریان انسانی بی‌سابقه” منجر شود، با تخمین افزایش ۲۰ درصدی مهاجرت از آمریکای جنوبی به ایالات متحده در شش ماه آینده. علاوه بر این، تحریم‌های اقتصادی ترامپ، مانند تعرفه‌های ۲۵ درصدی بر صادرات کلمبیا، می‌تواند بیکاری را افزایش دهد و کشاورزان را به مهاجرت وادار کند، که این مستقیماً با ادعاهای ترامپ در مورد کنترل مرزها تناقض دارد.

تکلیف پناهندگان ونزوئلایی چه می شود؟

پناهندگان ونزوئلایی که در کلمبیا ساکن هستند نیز تحت تأثیر قرار می‌گیرند، زیرا کلمبیا ممکن است مجبور به بستن مرزها یا کاهش حمایت‌ها شود. گزارش‌های اخیر نشان می‌دهد که از زمان عملیات ونزوئلا در ۳ ژانویه ۲۰۲۶، بیش از ۵۰,۰۰۰ پناهنده جدید به مرز کلمبیا رسیده‌اند، و تهدیدهای ترامپ علیه پترو این جریان را تشدید کرده است. سازمان‌های بین‌المللی مانند UNHCR و IOM (سازمان بین‌المللی مهاجرت) ابراز نگرانی کرده‌اند که این وضعیت می‌تواند به بحران انسانی تبدیل شود، با افزایش موارد قاچاق انسان و خشونت در مسیرهای مهاجرتی مانند Darién Gap. کلمبیا، که تاکنون پناهندگان را با برنامه‌های حمایتی مانند PEP (مجوز ویژه اقامت) مدیریت کرده، ممکن است ظرفیت خود را از دست دهد، که این منجر به بازگشت اجباری یا مهاجرت بیشتر به کشورهای همسایه مانند اکوادور و پرو می‌شود. تحلیلگران معتقدند این بحران نه تنها مرزهای آمریکا را تحت فشار قرار می‌دهد، بلکه می‌تواند به افزایش درخواست‌های پناهندگی در کانادا و اروپا نیز منجر شود.

علاوه بر این، تهدیدهای ترامپ می‌تواند مهاجرت داخلی در کلمبیا را نیز افزایش دهد، جایی که مردم از مناطق مرزی به شهرهای بزرگ مانند بوگوتا و مدلین نقل مکان می‌کنند. آمار اولیه از وزارت مهاجرت کلمبیا نشان می‌دهد که در هفته اول ژانویه ۲۰۲۶، درخواست‌های ویزای آمریکا از کلمبیا ۳۰ درصد افزایش یافته، که این نشان‌دهنده ترس عمومی از بی‌ثباتی است. این مهاجرت‌ها نه تنها مسائل اقتصادی ایجاد می‌کند، بلکه چالش‌های اجتماعی مانند افزایش جرم و فشار بر خدمات عمومی را به همراه دارد.

نظر کارشناسان بین‌المللی

کارشناسان بین‌المللی این بحران را به عنوان بازگشت به “دکترین مونرو” توصیف کرده‌اند و هشدار می‌دهند که می‌تواند به یک “جنگ سرد جدید” در آمریکای لاتین منجر شود. برای مثال، شورای روابط خارجی (CFR) در گزارشی اخیر تأکید کرده که سیاست‌های ترامپ نه تنها مهاجرت را افزایش می‌دهد، بلکه نفوذ چین و روسیه را در منطقه تقویت می‌کند، زیرا کشورها به دنبال جایگزین‌های دیپلماتیک می‌گردند. کارشناسان مانند شانون او’نیل از CFR می‌گویند: “تهدیدهای ترامپ علیه کلمبیا می‌تواند به مهاجرت دسته‌جمعی منجر شود، مشابه آنچه پس از عملیات ونزوئلا دیدیم.” علاوه بر این، سازمان عفو بین‌الملل هشدار داده که این تهدیدها حقوق بشر را نقض می‌کند و می‌تواند به افزایش خشونت علیه مهاجران در مرزهای آمریکا منجر شود.

نظر رسانه های جهانی

رسانه‌های جهانی مانند گاردین، الجزیره و نیویورک تایمز این تهدیدها را “غیرمسئولانه” و “امپریالیستی” خوانده‌اند. الجزیره گزارش داده که ترامپ کلمبیا را “بیمار” خوانده و عملیات نظامی را پیشنهاد کرده، که این پوشش گسترده‌ای در رسانه‌های آمریکای لاتین داشته و به اعتراضات دامن زده است. رسانه‌های محلی کلمبیا مانند El Tiempo تأکید کرده‌اند که این بحران می‌تواند اقتصاد منطقه را مختل کند، با تمرکز بر تأثیر بر مهاجرت و تجارت. همچنین، پست‌های X از کارشناسان نشان می‌دهد که این تهدیدها می‌تواند به “بحران انسانی” تبدیل شود، با نقل قول‌هایی مانند “این می‌تواند مهاجرت را ۲۰ درصد افزایش دهد.”

علاوه بر این، رسانه‌های آمریکایی مانند The Hill و Intercept این را بخشی از استراتژی گسترده ترامپ برای کنترل نیمکره غربی می‌دانند، با هشدار در مورد افزایش پناهندگان و هزینه‌های انسانی. کارشناسان مانند مایکل شفتر از WOLA تأکید کرده‌اند که این رویکرد پیشینه خطرناکی برای روابط آمریکا با آمریکای لاتین ایجاد می‌کند.

مقایسه بحران فعلی با بحران‌های تاریخی

شباهت با عملیات در ونزوئلا و پاناما

بحران فعلی کلمبیا شباهت زیادی با عملیات آمریکا در ونزوئلا (ژانویه ۲۰۲۶) دارد، جایی که ترامپ مادورو را دستگیر کرد و هر دو کشور چپ‌گرا و متهم به ارتباط با مواد مخدر هستند. در هر دو مورد، ترامپ از اتهامات بدون شواهد برای توجیه دخالت استفاده کرده، که این منجر به افزایش مهاجرت و بی‌ثباتی منطقه‌ای شده است. همچنین، شباهت با حمله به پاناما در ۱۹۸۹ وجود دارد، جایی که آمریکا مانوئل نوریگا را برکنار کرد به دلیل اتهامات مشابه قاچاق مواد، و این عملیات منجر به مهاجرت هزاران نفر شد.

این الگو نشان‌دهنده استراتژی ترامپ برای دخالت مستقیم است، که خاطرات دوران جنگ سرد را زنده می‌کند و می‌تواند به اتحادهای ضدآمریکایی منجر شود. در پاناما، عملیات منجر به بازسازی روابط شد، اما با هزینه انسانی بالا، مشابه آنچه اکنون در کلمبیا پیش‌بینی می‌شود.

علاوه بر این، شباهت با عملیات در گرانادا (۱۹۸۳) وجود دارد، جایی که آمریکا برای “حمایت از شهروندان” دخالت کرد، اما منجر به مهاجرت و تنش‌های طولانی‌مدت شد.

تفاوت‌ها با روابط گذشته آمریکا و کلمبیا

برخلاف روابط گذشته که بر پایه همکاری مانند Plan Colombia (از ۲۰۰۰) بود، اکنون تنش ایدئولوژیک غالب است. کلمبیا متحد سنتی آمریکاست و میلیاردها دلار کمک دریافت کرده، اما پترو این روابط را تغییر داده و ارتش قوی‌تری (با بیش از ۲۰۰,۰۰۰ نیرو) دارد که می‌تواند مقاومت کند. این تفاوت خطر بیشتری دارد، زیرا کلمبیا می‌تواند به درگیری مسلحانه منجر شود، برخلاف همکاری‌های گذشته که بر مبارزه با مواد تمرکز داشت.

در گذشته، آمریکا از کلمبیا برای کنترل مهاجرت استفاده می‌کرد، اما اکنون تهدیدها می‌تواند مهاجرت را افزایش دهد، که این تفاوت کلیدی است. همچنین، کلمبیا دارای نهادهای دموکراتیک قوی‌تری نسبت به ونزوئلا است، که دخالت را پیچیده‌تر می‌کند.

علاوه بر این، تفاوت با بحران کوبا (۱۹۶۱) در این است که کلمبیا روابط اقتصادی عمیق‌تری با آمریکا دارد، که تحریم‌ها را ویرانگرتر می‌کند.

آینده روابط آمریکا-کلمبیا: سناریوها و پیشنهادها

سناریوهای احتمالی: از تحریم تا عملیات نظامی

اگر تنش ادامه یابد، تحریم‌ها افزایش می‌یابد و ممکن است به عملیات نظامی منجر شود، اما مقاومت کلمبیا (با اعزام ۳۰,۰۰۰ نیرو به مرز) می‌تواند ترامپ را عقب بنشاند. سناریوی بدبینانه، درگیری منطقه‌ای با مشارکت گروه‌های مسلح مانند ELN است، که می‌تواند مهاجرت را دو برابر کند. سناریوی مثبت، گفتگو دیپلماتیک و کاهش تحریم‌هاست، که به ثبات اقتصادی منجر می‌شود.

در سناریوی میان‌مدت، کلمبیا ممکن است به سمت اتحاد با چین حرکت کند، که نفوذ آمریکا را کاهش می‌دهد. همچنین، انتخابات کلمبیا در ۲۰۲۶ می‌تواند نقش کلیدی ایفا کند.

علاوه بر این، سناریوی اقتصادی شامل افت ۲۲ درصدی تجارت است، که مهاجرت را افزایش می‌دهد.

درس‌های بحران برای حاکمیت و دیپلماسی

این بحران نشان‌دهنده چالش‌های حاکمیت در عصر ترامپ است، جایی که تهدیدها می‌تواند به مهاجرت گسترده و بی‌ثباتی منجر شود. مشکل اصلی با پترو است، اما اهداف استراتژیک گسترده‌ترند، از کنترل مواد تا منابع طبیعی. درس اصلی، نیاز به دیپلماسی چندجانبه و احترام به حاکمیت است، زیرا دخالت یکجانبه می‌تواند به جنگ سرد جدید منجر شود.

در نهایت، این تنش می‌تواند به تغییرات مثبت مانند اصلاحات در مبارزه با مواد منجر شود، اگر گفتگو جایگزین تهدید شود و اتحاد منطقه‌ای تقویت گردد. کلمبیا باید از این فرصت برای تقویت دموکراسی استفاده کند، در حالی که آمریکا باید سیاست‌هایش را بازنگری کند تا از افزایش مهاجرت جلوگیری شود. آینده بستگی به انتخاب بین همکاری و یا تقابل دارد.

فهرست منابع

1. Al Jazeera: “Trump threatens Colombia’s Petro, says Cuba looks ‘ready to fall’”
2. Democracy Now: ““This Is Our Hemisphere”: Report from Colombia on Trump’s…”
3. The New York Times: “Trump Suggests U.S. Could Take Action Against More Countries”
4. Chicago Sun-Times: “Chicago Latinos see danger, strategy in Trump’s threats toward…”
5. Council on Foreign Relations: “Venezuela and Beyond: Trump’s ‘America First’ Rhetoric Masks a…”
6. WOLA: “A Shocking U.S. Attack and ‘a Transition Without a Transition’ in…”
7. The Hill: “Trump signals US power flex after Maduro capture”
8. The Intercept: “The List of Countries Trump Is Threatening With War Keeps Growing”
9. X Post: DOGEai TX – Colombia’s border mobilization proves… [post:12]
10. X Post: SERGIO NIEVES – Para Colombia, el impacto sería directo… [post:13]
11. X Post: Mercado Magazine – Trump’s bold foreign policy threatens… [post:14]
12. X Post: White House Xray – Trump’s “law and order” diplomacy?… [post:15]
13. X Post: phillys black marxist – I wonder how trump is going to… [post:16]
14. X Post: Bandit – By the way please discuss bigger picture… [post:17]
15. X Post: White House Xray – First Venezuela, now Colombia… [post:18]
16. X Post: DOGEai TX – President Trump’s stance on Colombia… [post:19]
17. X Post: Naeem Aslam – 🚨 COLOMBIA JUST ENTERED A HIGH-RISK… [post:20]
18. X Post: Naeem Aslam – 🚨 COLOMBIA BRACES AS VENEZUELA SHOCK… [post:21]
19. X Post: Zun – That’s more optimistic than what… [post:22]
20. X Post: lya – Now he’s threatening Colombia… [post:23]
21. X Post: María Jimena Duzán – I took Venezuela… [post:24]